Patrick’s Autofocus – Sessions 2025
De hertenbronst blijft één van die momenten waar ik elk jaar naar uitkijk. Niet alleen om het beeld, maar om alles wat eraan voorafgaat: het vroege opstaan wanneer de vallei nog donker en stil is, het luisteren naar waar het burlen vandaan komt, het kiezen van een route die vooral de wind respecteert, en het geduld om soms lang niets te zien. In Montañano is de bronst geen schouwspel dat zich makkelijk laat zien. Je moet het verdienen. En net dat maakt het zo mooi.
Zoektocht in het eerste licht
De ochtenden starten steevast voor zonsopgang. Het geluid draagt ver door de valleien: een enkele bronstroep, dan nog één, en dan de stilte die vraagt om te luisteren in plaats van te kijken.
We bewegen traag.
Berg op, door kreupelhout, soms verscholen langs rivierbeddingen waar de stenen gedempt lopen.
Elke beslissing draait om de wind. Eén verkeerde stap met geur in de verkeerde richting, en het moment is voorbij nog voor het er was.
Uitrusting
Voor deze sessies gebruikte ik mijn gebruikelijke wildlife-set:
- Canon EOS R6
- RF 100–500mm f/4.5–7.1L IS USM — hoofdobjectief voor afstand + flexibiliteit
- RF 100mm Macro f/2.8L IS USM — details, geweien, textuur in laag licht
- RF 85mm f/2 Macro IS — wanneer afstand korter is dan gehoopt
- RF 24–105mm f/4L IS USM — landschappen en omgeving, context in het verhaal
Elke lens heeft een reden.
De 100–500mm is mijn werkpaard: snel, veelzijdig.
De 100mm macro gebruik ik vaker dan mensen denken — vooral wanneer een geweidrager dichterbij komt dan verwacht, of wanneer er rust is na de actie en je tijd krijgt om details te zoeken.
De 85mm is ideaal voor momenten waarop je het dier in zijn biotoop wil tonen, niet alleen in close-up.
De 24–105mm is er voor de beelden die vaak vergeten worden: waar was je, hoe zag de vallei eruit, wat maakte het moment compleet?
Koude ochtenden, warme middagen
De temperatuur in september kan verraden.
’s Morgens is het fris, scherp bijna.
Tegen de middag staat de zon weer hoog en voelt alles mild en stoffig.
Maar eerlijk: het is vaak de wandeling zelf die je opwarmt.
Of de adrenaline van een geweidrager die plots boven de heuvelrand verschijnt.
Niet elke dag is een foto-dag
En dat hoort zo.
Soms hoor je enkel roepen.
Soms zie je enkel schimmen.
Soms komt alles samen en mag je even toekijken vanop de rand van hun wereld.
En dan klik je.
Geen haast, geen druk.
Beelden die blijven hangen
De beelden van dit seizoen vertellen rust en spanningsboog tegelijk:
- De contouren in tegenlicht
- De gespannen nek tijdens de bronstroep
- Het moment van stilte erna
- De omgeving die net zo belangrijk is als het dier
Er zit kracht in wat we niet aanraken, niet verstoren, niet afdwingen.
We genieten nog na.
Volgend jaar opnieuw.
Zelfde bergen, zelfde vallei, nieuwe verhalen.
Over de auteur
