Sommige foto’s blijven je bij door het verhaal dat eraan voorafgaat. Deze nachtzwaluw is er zo eentje. Drie jaar deed ik erover om hem in de vlucht te fotograferen. Op 12 juli 2025 lukte het eindelijk. Een beeld om te onthouden.
Eerst horen, dan vastleggen
Zijn roep en het geluid van zijn klappende vleugels maakten hem voor mij herkenbaar. Maar weten dat hij er is en hem ook kunnen fotograferen, zijn twee verschillende dingen.
De grote moeilijkheid was de schemer. Terwijl het licht afnam, moest ik de vogel in de vlucht blijven volgen en op het juiste moment afdrukken. Dat maakte deze opname een flinke uitdaging.
Fotograferen met het laatste licht
Ik gebruikte mijn Canon EOS R6 met de RF 100–500mm, op 176 mm. De opnamegegevens tonen hoe schaars het licht was: f/5, ISO 10000 en een sluitertijd van 1/80 seconde.
Die sluitertijd laat weinig marge bij een vliegende vogel. Toch kon ik deze vleugelslag vastleggen. Het resultaat is een foto waar ik trots op ben, met een verhaal dat voor mij even belangrijk is als het beeld zelf.
Eentje om te onthouden
Drie jaar geduld laten zich niet in opnamegegevens samenvatten. Maar telkens als ik deze foto bekijk, weet ik weer waarom ik bleef proberen. De nachtzwaluw stond eindelijk op de foto — in de vlucht, in de schemer. Geslaagd.
📷 Camera: Canon EOS R6
🔭 Objectief: Canon RF 100–500mm F4.5–7.1 L IS USM
⚙️ 176 mm · f/5 · 1/80 s · ISO 10000


